https://drive.google.com/file/d/1Hw7wW20lEXn5NBM83EHRc430pR2SzYBg/view?usp=sharing
Tuesday, October 3, 2017
PREVIEW - ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΕΝΝΕΑ ΟΓΔΟΑ 9/8
Εννέα Όγδοα 9/8 η πρόταση,
σε μια μποεμ συνοικία της πόλης
Γεράσιμος Ανδρεάτος – Παναγιώτης Λάλεζας
η αυθεντική διασκέδαση
Πρεμιέρα Σάββατο 14 Οκτωβρίου
Με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο και τον Παναγιώτη Λάλεζα στη μαρκίζα της, η ιστορική μουσική σκηνή εννέα όγδοα 9/8 πάει στην ιστορική γειτονιά του Θησείου, σε έναν πανέμορφο χώρο, κάθε Σάββατο βράδυ και Κυριακή μεσημέρι. Στο κλαρίνο ο εξαιρετικός δεξιοτέχνης Θοδωρής Τασούλας.
Αγαπημένο στέκι, τα εννέα όγδοα 9/8 , έγραψαν ιστορία στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας. Από το πάλκο του πέρασαν σπουδαίοι καλλιτέχνες και σχήματα κι έγινε σημείο αναφοράς για όσους επιζητούσαν την αυθεντική διασκέδαση. Ο κόσμος λάτρεψε τα εννέα όγδοα 9/8 , απογείωσε τον χώρο κι έφτιαξε το μύθο τους. Αυτό το χειμώνα τα εννέα όγδοα 9/8 ανοίγουν καινούργια σελίδα. Στο Θησείο, επί της οδού Πειραιώς και Ασωμάτων, σε μια «μποέμ» περιοχή που σφύζει από ζωή, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος και ο Παναγιώτης Λάλεζας – δυο υπέροχες φωνές, δυο εξαιρετικοί καλλιτέχνες – είναι βέβαιο ότι θα φωτίσουν με το δικό τους τρόπο τη νύχτα στην πόλη, με ένα πρόγραμμα από το λαϊκό ως το ρεμπέτικο και το δημοτικό.
Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, αυθεντικός λαϊκός τραγουδιστής με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του, υπηρετεί με συνέπεια το καλό λαϊκό τραγούδι. Θα ερμηνεύσει τραγούδια τα οποία υπήρξαν σταθμοί στην καριέρα του από τη συνεργασία του με σημαντικούς συνθέτες όπως ο Βαγγέλης Κορακάκης, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Άκης Πάνου, ο Παντελής Θαλασσινός και άλλοι καθώς και διαχρονικές λαϊκές επιτυχίες που άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου και έχουν αποτυπωθεί στις καρδιές όλων μας.
Ο Παναγιώτης Λάλεζας δεν χρειάζεται συστάσεις. Το παραδοσιακό τραγούδι είναι η ψυχή του και οι ερμηνείες του στο δημοτικό τραγούδι αξεπέραστες. Στα εννέα όγδοα 9/8 ο Παναγιώτης Λάλεζας ο οποίος ξεχωρίζει για το βάθος της φωνής του και τις μεγάλες της δυνατότητες φέρνει τραγούδια και σκοπούς που όλοι έχουμε τραγουδήσει και χορέψει, καθώς έχουν "περάσει μέσα μας" ως βίωμα.
Μαζί τους οι καλές ερμηνεύτριες: Ειρήνη Διαλεχτή και Ραφαέλλα Ευαγγελοπούλου.
Η συνάντηση του Γεράσιμου Ανδρεάτου με τον Παναγιώτη Λάλεζα στα εννέα όγδοα 9/8 είναι πρόταση, για αυθεντική διασκέδαση!
Εννέα όγδοα 9/8 Γεράσιμος Ανδρεάτος – Παναγιώτης Λάλεζας
Μαζί τους οι: Ειρήνη Διαλεχτή, Ραφαέλλα Ευαγγελοπούλου
Καλλιτεχνική επιμέλεια και κιθάρα: Νίκος Καινούργιος
Μπουζούκι: Μάνος Καλπάκης
Ακορντεόν : Αλέξανδρος Καμπουράκης Μπάσο: Γιάννης Καρμανιώλας
Κρουστά: Νίκος Νταρίλας
Βιολί: Νίκος Βερύκοκκος
Στο κλαρίνο ο εξαιρετικός δεξιοτέχνης Θοδωρής Τασούλας
Εννέα όγδοα 9/8 Πειραιώς 69 & Αγ. Ασωμάτων 49, 104 35 Αθήνα Τηλ: +30 210 3230034 , 699 20 26 845. e-mail: en.ogdoa@gmail.com
ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ
Το διεθνές ισπανικό βραβείο τύπου LIBER PRESS SONG 2017 απονέμεται στη Μαρία Φαραντούρη.
Όπως αναφέρει το σκεπτικό της βράβευσης ‘’για την απαράμιλλη φωνή κι ερμηνεία , την προσφορά και την αφοσίωση της στο τραγούδι.
Η Μαρία Φαραντούρη συνδυάζει πάντα τη σθεναρότητα της στάσης της ,με την ομορφιά της ποίησης ,παίρνοντας μέρος
στους αγώνες για τη δημοκρατία ,την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα’’. Στο σκεπτικό αναφέρονται σημαντικοί σταθμοί της καλλιτεχνικής διαδρομής της, μιας διαδρομής που είναι άρρηκτα δεμένη με το μουσικό έργο του μεγάλου Έλληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.
Το βραβείο Liber press καθιερώθηκε από το 1999 στην Καταλονία και εχει σκοπό να βραβεύει τους ανθρώπους των
γραμμάτων ,των τεχνών και του Τύπου που προσφέρουν στην αλληλεγγύη και στην κατανόηση των λαών , την ελευθερία της
έκφρασης και την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης. Έλληνες καλλιτέχνες που έχουν βραβευτεί στο παρελθόν είναι ο Κώστας Γαβράς και ο Πέτρος Μάρκαρης, το έργο των οποίων έχει παγκόσμια διάσταση.
Η απονομή των φετινών βραβείων θα λάβει μέρος στο Κογκρέσο της πόλης Χιρόνα της Καταλονίας στις 6 Οκτωβρίου.
Friday, September 29, 2017
PREVIEW - ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ-ΣΚΗΝΗ Α' (ΜΠΕΤΥ ΑΡΒΑΝΙΤΗ)
ΟΙ
«ΤΡΕΙΣ ΨΗΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ» του΄Εντουαρντ
Αλμπι
Ξανά
στο θέατρο ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ από 19
Οκτωβρίου
Με
το έργο του ΄Εντουαρντ Αλμπι οι «Τρεις
Ψηλές Γυναίκες» συνεχίζει
τη
θεατρική περίοδο 2017-2018 η Μπέττυ Αρβανίτη
στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας
έπειτα
από την περυσινή επιτυχία.
Οι
παραστάσεις από τις 19 Οκτωβρίου θα
διαρκέσουν δύο μήνες και στη συνέχεια,
στα τέλη Ιανουαρίου του 2018, το Θέατρο
Οδού Κεφαλληνίας (Σκηνή Α΄- «Μπέττυ
Αρβανίτη») θα παρουσιάσει τη «Φθινοπωρινή
Σονάτα» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Με τους
Μπέτυ Αρβανίτη, Δημήτρη Ημελο και
Δέσποινα Κούρτη.
Στις
«Τρεις ψηλές γυναίκες»ο Αλμπι περνάει
από το θέμα των διαπροσωπικών σχέσεων
όπως ο ίδιος το ανέπτυσσε σε προηγούμενα
έργα του («Ευαίσθητη ισορροπία», «Ποιος
φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ»), στην
αντιμετώπιση ενός πολύ σημαντικού
προβλήματος της εποχής μας: την αυτογνωσία.
Πρωτοπαίχθηκε
στην Ελλάδα το 1995 από το θίασο Ελένης
Χατζηαργύρη, Ζωής Λάσκαρη και Κατερίνας
Μαραγκού σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά.
Στην
ίδια με εκείνη μετάφραση του Ερρίκου
Μπελιέ, ο σκηνοθέτης Αρης Τρουπάκης
εξερευνά τον Άλμπι και τα ζητήματα
που θέτει μέσα από μια σύγχρονη ματιά.
Παίζουν, η
Μπέττυ Αρβανίτη, η Μαρία Κεχαγιόγλου
και η Νεφέλη Κουρή.
Ο
σκηνοθέτης σημειώνει για το έργο και
την παράσταση:
Οι
«Τρεις ψηλές γυναίκες» αφορούν στη
συνάντηση μιας 91χρονης με δυο άλλες,
που η καθεμιά ενσαρκώνει μια νεότερη
ηλικία της,εκείνη των 52 και εκείνη των
26 χρόνων.
Παρά
τα όσα θα περίμενε κανείς, δεν υπάρχει
καμιά ατμόσφαιρα απολογισμού, αναπόλησης
ή νοσταλγίας.
Η
ηλικιωμένη έρχεται αντιμέτωπη με τα
αναπάντητα ερωτήματα της ζωής της,
παλεύοντας λυσσαλέα μέχρι τέλους να
δώσει νόημα σε κάθε παράλογη ή φριχτή
της πράξη, να φέρει πίσω σχεδόν με
κυριολεκτικούς όρους, όσα της γλίστρησαν
μέσα από τα χέρια και επιμένοντας να
αποκρύπτει άλλα που θα μείνουν για πάντα
άγνωστα.
Η
26χρονη κοπέλα που υπήρξε κάποτε, η
52χρονη στην οποία βλέπει το δικό της
μεσήλικα εαυτό και το αμείλικτο τωρινό
της είδωλο, παλεύουν για εκείνο που
υπήρξε ο πρωταρχικός της σκοπός καθ΄
όλη τη διάρκεια της ζωής της, για την
επικράτηση.
Ολη
τούτη η τεθλασμένη πορεία των 91 χρόνων
είναι εμποτισμένη με το μαύρο, αιρετικό
χιούμορ του Αλμπι που σε κάποιες στιγμές
πετυχαίνει εκείνο που κάνει ο χρόνος
στις δικές μας ζωές.
Να
μοιάζουν οι μεγαλύτερες θύελλες που
μας σάρωσαν, κοιτώντας τις από μακριά,
με το δροσερό αεράκι που μας έδωσε ανάσα
και κουράγιο να συνεχίσουμε τη δίχως
νόημα αναζήτηση του δικού μας νοήματος…
Mετάφραση:
Eρρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία:
Άρης Τρουπάκης
Σκηνικά
– κοστούμια: Eλένη
Μανολωπούλου
Σχεδιασμοί
φώτων: Aλέκος Αναστασίου
INFO*:
Θέατρο
της Οδού Κεφαλληνίας
Α΄σκηνή
– «Μπέττυ Αρβανίτη» Κεφαλληνίας 16
Κυψέλη
Τηλ.
210.8838727
Τετάρτη
& Κυριακή στις 8.00μμ
Πέμπτη,
Παρασκευή & Σάββατο στις 9.00μμ
Διάρκεια:
100΄
Τιμές:
Tετάρτη & Πέμπτη
13 ευρώ,
Παρασκευή
& Κυριακή 16 ευρώ,
Σάββατο
18 ευρώ,
Φοιτητικό
10 ευρώ
PREVIEW - ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ, "Ο ΓΛΑΡΟΣ"
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΠΕΙΡΑΙΑ
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΟΦ
Ο ΓΛΑΡΟΣ
Απόδοση, Σκηνοθεσία
Γιάννης
Χουβαρδάς
ΠΡΕΜΙΕΡΑ:
Τετάρτη 15
Νοεμβρίου 2017
Η
προπώληση ξεκίνησε!
Στην
όχθη μιας λίμνης ζει από τα παιδικά της
χρόνια μια κοπέλα -να, όπως εσείς.
Αγαπάει τη λίμνη σαν γλάρος κι είναι ευτυχισμένη κι ελεύθερη σαν γλάρος. Αλλά
κάποιος περνάει τυχαία, την βλέπει και, μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνει, της καταστρέφει τη ζωή, όπως σκότωσαν αυτόν εδώ τον γλάρο.
Αγαπάει τη λίμνη σαν γλάρος κι είναι ευτυχισμένη κι ελεύθερη σαν γλάρος. Αλλά
κάποιος περνάει τυχαία, την βλέπει και, μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνει, της καταστρέφει τη ζωή, όπως σκότωσαν αυτόν εδώ τον γλάρο.
Ένα αποπνικτικό
και μοιραίο καλοκαιρινό βράδυ, ο πολλά
υποσχόμενος νέος
συγγραφέας Τρέπλιεφ ανεβάζει το πρώτο του θεατρικό έργο στον κήπο του
πατρικού εξοχικού, με σκοπό να εντυπωσιάσει, μέσα από έναν καινούργιο,
επαναστατικό τρόπο έκφρασης, τους καλεσμένους της μητέρας του, αλλά και
την ίδια, την διάσημη ντίβα του θεάτρου Αρκάντινα. Πρωταγωνίστρια του έργου
του η αγαπημένη του και επίδοξη ηθοποιός Νίνα. Το πρόωρο και άδοξο τέλος
της παράστασης του νεαρού συγγραφέα θα φέρει απρόβλεπτες, κωμικές και
τραγικές, συνέπειες για όλους τους παρευρισκόμενους, που θα σφραγίσουν
τις ζωές τους για πάντα.
συγγραφέας Τρέπλιεφ ανεβάζει το πρώτο του θεατρικό έργο στον κήπο του
πατρικού εξοχικού, με σκοπό να εντυπωσιάσει, μέσα από έναν καινούργιο,
επαναστατικό τρόπο έκφρασης, τους καλεσμένους της μητέρας του, αλλά και
την ίδια, την διάσημη ντίβα του θεάτρου Αρκάντινα. Πρωταγωνίστρια του έργου
του η αγαπημένη του και επίδοξη ηθοποιός Νίνα. Το πρόωρο και άδοξο τέλος
της παράστασης του νεαρού συγγραφέα θα φέρει απρόβλεπτες, κωμικές και
τραγικές, συνέπειες για όλους τους παρευρισκόμενους, που θα σφραγίσουν
τις ζωές τους για πάντα.
Για
τον Γιάννη Χουβαρδά, ο Γλάρος
είναι το τρίτο έργο του Τσέχοφ που
σκηνοθετεί, μετά τις Τρεις αδελφές
(Θέατρο Αμόρε, 1994) και τον Θείο Βάνια
(Εθνικό Θέατρο, 2010). Σύμφωνα με τις πρώτες
σκέψεις του, "Τα μεγάλα θέματα του
έργου είναι η αλληλεξάρτηση ζωής
και τέχνης, ο θάνατος των ψευδαισθήσεων
και η κωμωδία της ανθρώπινης
αποτυχίας...Βασισμένος στην ιδέα,
εμμονικά κεντρική στον Τσέχοφ, ότι όλα
στη ζωή είναι θέατρο και όλα στο θέατρο
είναι ζωή, ο σκηνοθέτης τοποθετεί την
δράση του έργου μέσα στο ίδιο το Δημοτικό
Θέατρο του Πειραιά: στην σκηνή του, στην
αίθουσα και τα καθίσματα των θεατών,
στους διαδρόμους του, στις εισόδους
και τις εξόδους του, χρησιμοποιώντας
σχεδόν αποκλειστικά τον εξοπλισμό του
-τα
φώτα του, την αυλαία του, τους μηχανισμούς του, και υπηρετώντας τη γραμμή της ακραίας αφαίρεσης που έχει ακολουθήσει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, στηριζόμενος κατά κύριο λόγο στους (υπέροχους) ηθοποιούς του.
φώτα του, την αυλαία του, τους μηχανισμούς του, και υπηρετώντας τη γραμμή της ακραίας αφαίρεσης που έχει ακολουθήσει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, στηριζόμενος κατά κύριο λόγο στους (υπέροχους) ηθοποιούς του.
INFO
Απόδοση,
Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς
Σκηνικά: Εύα
Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα
Τσάμη
Μουσική: Δημοσθένης
Γρίβας
Φωτισμοί: Λευτέρης
Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη:
Σύλβια Λιούλιου
Διεύθυνση
παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη
Β' Βοηθοί
σκηνοθέτη: Ασημίνα Ξυλά, Ιωάννα Πιταούλη
Βοηθός σκηνογράφου:
Θάλεια Μέλισσα
Βοηθός
ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη
Παίζουν:
Καρυοφυλλιά
Καραμπέτη (Αρκάντινα)
Νίκος Κουρής
(Τρέπλιεφ)
Ακύλλας Καραζήσης
(Τριγκόριν)
Νίκος Χατζόπουλος
(Σόριν)
Δημήτρης Ήμελλος
(Ντορν)
Άλκηστις
Πουλοπούλου (Νίνα)
Δημήτρης
Παπανικολάου (Μεντβεντένκο)
Άννα Καλαϊτζίδου
(Μάσα)
Δημήτρης Μπίτος
(Σαμράγιεφ)
Σύρμω Κεκέ
(Πολίνα)
Πρώτη παράσταση:
Τετάρτη 15
Νοεμβρίου 2017 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Ημέρες και
Ώρες παραστάσεων:
Τετ – Πεμ - Παρ:
20.30
Σαβ: 17.00 & 21.00
Κυρ: 19.00
Τιμές
Εισιτηρίων:
Διακεκριμένη
Ζώνη: 30 €
Α’
Ζώνη: 25 €
Β’
Ζώνη: 20 €
Γ’
Ζώνη: 15 € & 10 € (Φοιτητικό-Ανέργων)
Προπώληση
Εισιτηρίων:
viva.gr,
artinfo.gr,
2109213310,
11876, ticketservices.gr,
Public,
Media Markt, Seven Spots, Reload, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης
Media Markt, Seven Spots, Reload, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης
και
στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
(Ηρώων Πολυτεχνείου 32, 210 4143310)
(Ηρώων Πολυτεχνείου 32, 210 4143310)
PREVIEW - Baraonda music hall
Baraonda
music hall
Έλα…
Πρεμιέρα
Παρασκευή 20 Οκτωβρίου
Κάθε
Παρασκευή και Σάββατο για περιορισμένες
εμφανίσεις.
Ο
Τάκης
Ζαχαράτος
συναντά τον Γιώργο
Θεοφάνους
για ένα μαγευτικό ταξίδι γεμάτο μουσική
και γέλιο και σας λένε...
Έλα…
Έλα...
γιατί τα τραγούδια ταξιδεύουν!
Έλα...
γιατί η διασκέδαση έχει ποιότητα!
Έλα...
γιατί το ταλέντο περισσεύει!
Έλα…
να γίνουμε αγκαλιά, να δραπετεύσουμε
στο φως!
΄Ελα...
γιατί ο Τάκης Ζαχαράτος με το μοναδικό
του Show
και
ο Γιώργος Θεοφάνους με την υπέροχη
μουσική του, ενώνουν τις δυνάμεις τους
φέτος και μας παρασύρουν εκεί όπου τα
τραγούδια, η μαγεία, το γέλιο και η
σάτιρα, οδηγούν στην απόλαυση και τη
φαντασία.
Έλα...
όπως το νέο τραγούδι – έκπληξη που
έγραψε ο Γιώργος Θεοφάνους για τον Τάκη
Ζαχαράτο σε στίχους Θάνου Παπανικολάου.
Έλα...
στο
Baraonda
music
hall
στο πιο ανατρεπτικό και διασκεδαστικό
πρόγραμμα του φετινού χειμώνα!
Δυο
ξεχωριστοί καλλιτέχνες φτιάχνουν μια
μουσική πρόταση με υλικά σπάνια.
Ο
Τάκης
Ζαχαράτος
σατιρίζει, χορεύει, τραγουδά, συγκινεί,
ενθουσιάζει, με τη φωνή, τη σκηνική
παρουσία και τη λάμψη του. Χαρισματικός
καλλιτέχνης, πηγαίος, ο showman
με τα χίλια πρόσωπα και την ερμηνευτική
άνεση, που περνά με ευκολία από τις
μιμήσεις στο μιούζικαλ και από τις
κινηματογραφικές επιτυχίες στα λαϊκά
και σε καθηλώνει.
Ο
Γιώργος
Θεοφάνους έχοντας
στις αποσκευές του την περσινή επιτυχημένη
σαιζόν στο Baraonda
music hall
αφηγείται καθισμένος στο πιάνο του
μουσικές
ιστορίες.
Με ένα πρόγραμμα με τραγούδια
αγαπημένα - από sixties,
κινηματογραφικά, έως αρχοντορεμπέτικα,
καλά λαϊκά και φυσικά τις μεγάλες
προσωπικές του επιτυχίες που ερμηνεύουν
νέοι, ταλαντούχοι καλλιτέχνες:
Παναγιώτης
Ραφαηλίδης, Ασπασία Θεοφίλου, Ολγα
Βενετσάνου, Παναγιώτης Τσαφάρας.
Η
σκηνοθεσία είναι του έμπειρου Δημήτρη Παπάζογλου.
Τα
κείμενα υπογράφει ο Τάκης Ζαχαρατος
και επιμελείται ο γνωστός σεναριογράφος
Πάνος Έξαρχος.
Με
τον Τάκη Ζαχαράτο στη σκηνή του Baraonda
music
hall
εμφανίζονται
οι:
Μαρία
Γεροδήμου,
Ζωή Βατίστα, Εύα Σταμάτη, Φένια Ζαχαρίου,
Αλεξάνδρα Σπύρου, Μαριάννα Μαυριανού.
Οι
ενορχηστρώσεις είναι του εξαιρετικού
Γιώργου Ζαχαρίου.
Έλα…
Το
Baraonda
music
hall
σας περιμένει από τις 20
Οκτωβρίου
κάθε Παρασκευή
και Σάββατο.
Baraonda
Music Hall
Τσόχα 43, Αμπελόκηποι
Τηλ. Κρατήσεων: 210 6441778
Τσόχα 43, Αμπελόκηποι
Τηλ. Κρατήσεων: 210 6441778
Wednesday, June 14, 2017
The great tamer του Δ. ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ - KΡITIKH ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ [Ο μεγάλος δαμαστής (ΣΓΤ, Αθήνα)]
The great Tamer, the latest work by Dimitris Papaioannou, was recently presented at the SGT theatre (Onassis Stegi) in Athens before it started its world tour. A co-production with festivals and venues form Greece and abroad, the great tamer is a piece for 10 dancers/performers.
On a stage filled with rectangular, grey surfaces that act as a cover for "apparitions" and hidings of the performers and props, D. Papaioannou unfolds an uncertain version of a colonised, gender-oriented ontological myth of genesis, and consequently of death. The 100 minute piece is clearly a "vanitas", an allegory on Time [aka the great tamer[, and death. A piece form his latest, less ornated works but still of epic proportions, it is also a contemporary version of the baroque era genre, with its "lascivious" exposure of the naked body, especially the male one. Or rather an exposure of the male genitals, while the female body is cunningly disguised and "elevated"; its evasive status notwithstanding it was evident that in this hard-core male dominated world, women were seen as mysterious peripheral bodies, as "slots" of chaos within which male perception of the self occasionally glides.
The great tamer aims at being contemporary with its affiliation to queer(ness) but it fails because it is extremely one-sided, it is more a reverse of tradition with a ghetto libre of "queers" than a free-flow of desire. I would tend to see it more as an activist piece than a contemporary view of people in "gender trouble". It is also a type of a myth of Genesis borrowing slightly from Plato's Symposium, the story about the separated bodies that looked monstrous before the pity of the gods.
The great Tamer is a long piece, with three or four missed opportunities for a great ending; it is a vanitas that rests on vanity and what makes it attractive is the life that it has sucked out of the original Vanitas. Wherever the Great Tamer acts as a museum of masterpieces it gains momentum and meaning (whatever that may be). When it is stripped of any Rubens, Peschier, Claesz, Miradori, it becomes tedious and blabbery; when it takes on again the questioning of the great painters of the Baroque era, it regains its strength and so on, like the mythic Antaeus who wrestled against strangers and whenver he got tired, he would touch his mother Earth with his feet to regain his strength.
One thing though should be said about this piece if one wants to be fair with it: that it is the one and only effort on the part of D. Papaioannou to get back to his unfinished journey with his version of Dracula, an old piece of the late '90s. I was always in favour of that piece and the Great Tamer has honest bits and pieces that relate to it. The decapitaed/castrated Dracula is to beseen again in the moments in which misogyny withdraws and the male body becomes a mystery of mixed identities. The male body becomes a cry for identity beyond activist firecrackers of dubious scientific value. It founds its private space during a very simple, almost naif questionning of the meaning of concrete and symbolic castration. In the very few moments that the director of the piece becomes a young human again and his questions override norms, age and ideologies. Then the Great Tamer ceases to be pompous, vain and a museum of Baroque art.
A point-manque: the gender-awkwardness left at the surface and not explored. By gender-awkwardness, I mean the point in which D. Papaioannou's activism arrives at a level when genders cannot be explained by turning to male fertility cults and the superiority of the phallus, but the discourse of (male) power cries bitterly over a symbolic (?) castration -hence the affiliation with the director's agonising, camp and queer Dracula of the late '90s.
On a stage filled with rectangular, grey surfaces that act as a cover for "apparitions" and hidings of the performers and props, D. Papaioannou unfolds an uncertain version of a colonised, gender-oriented ontological myth of genesis, and consequently of death. The 100 minute piece is clearly a "vanitas", an allegory on Time [aka the great tamer[, and death. A piece form his latest, less ornated works but still of epic proportions, it is also a contemporary version of the baroque era genre, with its "lascivious" exposure of the naked body, especially the male one. Or rather an exposure of the male genitals, while the female body is cunningly disguised and "elevated"; its evasive status notwithstanding it was evident that in this hard-core male dominated world, women were seen as mysterious peripheral bodies, as "slots" of chaos within which male perception of the self occasionally glides.
The great tamer aims at being contemporary with its affiliation to queer(ness) but it fails because it is extremely one-sided, it is more a reverse of tradition with a ghetto libre of "queers" than a free-flow of desire. I would tend to see it more as an activist piece than a contemporary view of people in "gender trouble". It is also a type of a myth of Genesis borrowing slightly from Plato's Symposium, the story about the separated bodies that looked monstrous before the pity of the gods.
The great Tamer is a long piece, with three or four missed opportunities for a great ending; it is a vanitas that rests on vanity and what makes it attractive is the life that it has sucked out of the original Vanitas. Wherever the Great Tamer acts as a museum of masterpieces it gains momentum and meaning (whatever that may be). When it is stripped of any Rubens, Peschier, Claesz, Miradori, it becomes tedious and blabbery; when it takes on again the questioning of the great painters of the Baroque era, it regains its strength and so on, like the mythic Antaeus who wrestled against strangers and whenver he got tired, he would touch his mother Earth with his feet to regain his strength.
One thing though should be said about this piece if one wants to be fair with it: that it is the one and only effort on the part of D. Papaioannou to get back to his unfinished journey with his version of Dracula, an old piece of the late '90s. I was always in favour of that piece and the Great Tamer has honest bits and pieces that relate to it. The decapitaed/castrated Dracula is to beseen again in the moments in which misogyny withdraws and the male body becomes a mystery of mixed identities. The male body becomes a cry for identity beyond activist firecrackers of dubious scientific value. It founds its private space during a very simple, almost naif questionning of the meaning of concrete and symbolic castration. In the very few moments that the director of the piece becomes a young human again and his questions override norms, age and ideologies. Then the Great Tamer ceases to be pompous, vain and a museum of Baroque art.
A point-manque: the gender-awkwardness left at the surface and not explored. By gender-awkwardness, I mean the point in which D. Papaioannou's activism arrives at a level when genders cannot be explained by turning to male fertility cults and the superiority of the phallus, but the discourse of (male) power cries bitterly over a symbolic (?) castration -hence the affiliation with the director's agonising, camp and queer Dracula of the late '90s.
Friday, June 9, 2017
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ / ΕΚΘΕΣΗ
Bubble Dam / (Φράγμα Φούσκα)
Στην τρίτη του ατομική έκθεση στη γκαλερί Elika o Νίκος Σεπετζόγλου επεξεργάζεται ζητήματα που αφορούν την ένταση με την οποία αντιμετωπίζεται το κενό. Το κενό ως εικόνα, λόγος, ακύρωση, ευκαιρία, φθορά, επικάλυψη, σπάσιμο, απώλεια, φως...
Τα
έργα, ζωγραφικά και γλυπτά-αντικείμενα, λειτουργούν σαν στιλπνά
θραύσματα που συγκροτούν έναν αποσπασματικό και σύνθετο αλληγορικό χώρο.
Οι παραστάσεις και τα νοήματα ακυρώνονται και επανασυνδέονται μέσα από
μια διαρκή διαδικασία αποδόμησης των έργων.
Κεντρικό
έργο της έκθεσης είναι ένας μαύρος τοίχος-φράγμα που υψώνεται
φράσσοντας την κυκλοφορία στο χώρο. Ενώ μοιάζει στιβαρός, η πίσω του όψη
προδίδει τη θραυστή του υλικότητα και την 'επιπολαιότητα' στην
κατασκευή (θραύσματα ξύλινης επιφάνειας ραμμένα με σπάγκο και σχοινιά). Η
αντιφατική αυτή σχέση διέπει το σύνολο της δουλειάς που παρουσιάζεται,
που κινείται παράλληλα με σκωπτικότητα και χιούμορ ανάμεσα στο
προσωπικό, το κοινωνικό και το πολιτικό.
Ο Νίκος Σεπετζόγλου γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Το 2005 αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με άριστα και το 2006 βραβεύτηκε στο πλαίσιο του προγράμματος της Eurobank για την ανάδειξη νέων δημιουργών. Το 2015 ολοκλήρωσε επίσης το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών "Αρχιτεκτονική-Σχεδιασμός του Χώρου" του ΕΜΠ. Ο Σεπετζόγλου έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα τέσσερις ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Παράλληλα ασχολείται επαγγελματικά με τη μελέτη και τη σχεδιαστική
αποκατάσταση τοιχογραφιών της Εποχής του Χαλκού καθώς και με το
σχεδιασμό αρχαιολογικών ευρημάτων σε συνεργασία με αρχαιολόγους
ερευνητές.
Εγκαίνια Πέμπτη 15.06.17, 8μμ
Διάρκεια έκθεσης 15.06.17 – 15.07.17
Ώρες λειτουργίας Τρίτη – Παρασκευή 12-8μμ, Σάββατο 12-4μμ
Elika Gallery, 27 Omirou st. 10672 Athens, T: +30 210 3618045, www.elikagallery.com
EMST/ΕΜΣΤ - DOCUMENTA 14
ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ. Η Συλλογή του ΕΜΣΤ
Fridericianum, Κάσελ
10 Ιουνίου- 17 Σεπτεμβρίου 2017
Επιμέλεια: Κατερίνα Κοσκινά. Βοηθοί Επιμελητές:
Τίνα Πανδή, Σταμάτης Σχιζάκης
Καθώς...
η documenta 14 συνεχίζει
το ταξίδι της στην Αθήνα, έχοντας το
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (EMΣT)
ως τον κυρίως εκθεσιακό της χώρο, ένα
σημαντικό μέρος της συλλογής του ΕΜΣΤ
ταξιδεύει στην Γερμανία, για να γίνει
μέρος του προγράμματος της documenta 14 στο
Κάσελ (10/6-17/9/17). Η έκθεση ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ.
Η Συλλογή του ΕΜΣΤ θα καταλάβει
ολόκληρο το εμβληματικό κτήριο του
Fridericianum. Συμμετέχουν 82 καλλιτέχνες,
παρουσιάζονται 180 έργα και την επιμελείται
η Διευθύντρια του ΕΜΣΤ, κυρία Κατερίνα
Κοσκινά με την υποστήριξη των κ.κ Σταμάτη
Σχιζάκη και Τίνας Πανδή, Βοηθών Επιμελητών
και της Ηρώς Νικολακέα στον Αρχιτεκτονικό
Σχεδιασμό. Η έκθεση παρουσιάζεται στο
πλαίσιο της σειράς Το ΕΜΣΤ στον
Κόσμο.
Η έκθεση στο Fridericianum σηματοδοτεί την πρώτη φορά που το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής του ΕΜΣΤ παρουσιάζεται εκτός Ελλάδας, μέσω μιας διττής μετατόπισης που καθιστά τη στέγη του ΕΜΣΤ, έναν από τους κύριους εκθεσιακούς χώρους της documenta 14 στην Αθήνα, και το Fridericianum, παραδοσιακά τον κεντρικό εκθεσιακό χώρο για κάθε documenta, προσωρινή στέγη της συλλογής EMΣT.
Το ΕΜΣΤ άρχισε να δημιουργεί τη συλλογή του το 2000. Σήμερα περιλαμβάνει περισσότερα από 1.100 έργα Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών από το 1960 και εξής. Η έκθεση ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ. Η Συλλογή του ΕΜΣΤ είναι μια προσαρμοσμένη εκδοχή της μουσειολογικής μελέτης που εκπονήθηκε για να εφαρμοστεί στους χώρους του ΕΜΣΤ. Η έκθεση στο Fridericianum στο Κάσελ, τη γενέτειρα της documenta και το πρώτο δημόσιο μουσείο στην Ευρώπη, πραγματεύεται θέματα όπως η διέλευση συνόρων, η διασπορά, ο νόστος, οι διαπολιτισμικές ανταλλαγές, η υπαρξιακή αναζήτηση, η μυθολογία, η ατομική και συλλογική μνήμη. Επιπροσθέτως, η βραχύβια ιστορία του Fridericianum ως το πρώτο κοινοβουλευτικό κτήριο της Γερμανίας το καθιστά τον καταλληλότερο χώρο για την προβολή των έργων πολλών καλλιτεχνών, που σχετίζονται με την ταραγμένη μεταπολεμική περίοδο και τις επακόλουθες δεκαετίες πολιτικής αναταραχής και επαναστατικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας.
Ενώ η παρουσίαση της συλλογής διατηρεί το διεθνές εύρος της, τονίζει επίσης την παρουσία πρωτοπόρων Ελλήνων καλλιτεχνών, επανεξετάζοντας και αναδεικνύοντας την εθνική και διεθνή τους πορεία.
Ο τίτλος εκφράζει τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των δύο θεσμών, της documenta 14 και του ΕΜΣΤ, ανεξαρτήτως των διαφορετικών δεσμεύσεών τους και σκοπών, κατά τον διάλογο και την επανερμηνεία ουσιωδών ζητημάτων και καλλιτεχνικών ιδιωμάτων. Πραγματεύεται έννοιες όπως της συναλλαγής, του δανείου, του μοιράσματος και της προσφοράς Αντίδωρου (κυριολεκτικά η ανταπόδοση κάποιου για δώρο που του έχουν κάνει) ή Αντιδάνειου (η επιστροφή ενός γλωσσικού, πολιτισμικού ή οικονομικού δανείου). Το πρόθεμα «αντι-» στον τίτλο αποκαλύπτει μια σαφή θέση και συνεπώς μια άποψη, η οποία δεν σημαίνει απαραιτήτως αντίθεση, αλλά εκκινεί από διαφορετική αφετηρία προκειμένου να επικοινωνήσει, να συζητήσει, να συγκλίνει, να γεφυρώσει και να αποδεχτεί τη θέση των άλλων.
Μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου, το Fridericianum στο Κάσελ γίνεται το σπίτι του ΕΜΣΤ στη Γερμανία, και ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ, ένα δώρο σε αντάλλαγμα, συμβολίζοντας τα κοινά οφέλη αυτής της συνεργασίας.
Η έκθεση στο Fridericianum σηματοδοτεί την πρώτη φορά που το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής του ΕΜΣΤ παρουσιάζεται εκτός Ελλάδας, μέσω μιας διττής μετατόπισης που καθιστά τη στέγη του ΕΜΣΤ, έναν από τους κύριους εκθεσιακούς χώρους της documenta 14 στην Αθήνα, και το Fridericianum, παραδοσιακά τον κεντρικό εκθεσιακό χώρο για κάθε documenta, προσωρινή στέγη της συλλογής EMΣT.
Το ΕΜΣΤ άρχισε να δημιουργεί τη συλλογή του το 2000. Σήμερα περιλαμβάνει περισσότερα από 1.100 έργα Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών από το 1960 και εξής. Η έκθεση ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ. Η Συλλογή του ΕΜΣΤ είναι μια προσαρμοσμένη εκδοχή της μουσειολογικής μελέτης που εκπονήθηκε για να εφαρμοστεί στους χώρους του ΕΜΣΤ. Η έκθεση στο Fridericianum στο Κάσελ, τη γενέτειρα της documenta και το πρώτο δημόσιο μουσείο στην Ευρώπη, πραγματεύεται θέματα όπως η διέλευση συνόρων, η διασπορά, ο νόστος, οι διαπολιτισμικές ανταλλαγές, η υπαρξιακή αναζήτηση, η μυθολογία, η ατομική και συλλογική μνήμη. Επιπροσθέτως, η βραχύβια ιστορία του Fridericianum ως το πρώτο κοινοβουλευτικό κτήριο της Γερμανίας το καθιστά τον καταλληλότερο χώρο για την προβολή των έργων πολλών καλλιτεχνών, που σχετίζονται με την ταραγμένη μεταπολεμική περίοδο και τις επακόλουθες δεκαετίες πολιτικής αναταραχής και επαναστατικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας.
Ενώ η παρουσίαση της συλλογής διατηρεί το διεθνές εύρος της, τονίζει επίσης την παρουσία πρωτοπόρων Ελλήνων καλλιτεχνών, επανεξετάζοντας και αναδεικνύοντας την εθνική και διεθνή τους πορεία.
Ο τίτλος εκφράζει τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των δύο θεσμών, της documenta 14 και του ΕΜΣΤ, ανεξαρτήτως των διαφορετικών δεσμεύσεών τους και σκοπών, κατά τον διάλογο και την επανερμηνεία ουσιωδών ζητημάτων και καλλιτεχνικών ιδιωμάτων. Πραγματεύεται έννοιες όπως της συναλλαγής, του δανείου, του μοιράσματος και της προσφοράς Αντίδωρου (κυριολεκτικά η ανταπόδοση κάποιου για δώρο που του έχουν κάνει) ή Αντιδάνειου (η επιστροφή ενός γλωσσικού, πολιτισμικού ή οικονομικού δανείου). Το πρόθεμα «αντι-» στον τίτλο αποκαλύπτει μια σαφή θέση και συνεπώς μια άποψη, η οποία δεν σημαίνει απαραιτήτως αντίθεση, αλλά εκκινεί από διαφορετική αφετηρία προκειμένου να επικοινωνήσει, να συζητήσει, να συγκλίνει, να γεφυρώσει και να αποδεχτεί τη θέση των άλλων.
Μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου, το Fridericianum στο Κάσελ γίνεται το σπίτι του ΕΜΣΤ στη Γερμανία, και ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ, ένα δώρο σε αντάλλαγμα, συμβολίζοντας τα κοινά οφέλη αυτής της συνεργασίας.
Μπία Ντάβου, Ιστία, 1981, Φωτογραφία: Nils Klinger
Γιάννης Κουνέλλης, Άτιτλο, Φωτογραφία: Jasper Kettner
ΛΙΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΓΓΕΛΙΔΑΚΗΣ
ΑΛΕΞΗΣ ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ
ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΗΘΕΙΝΟΣ
ΤΖΑΝΙΝ ΑΝΤΟΝΙ
ΣΤΗΒΕΝ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ
ΕΥΓΕΝΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΡΓΙΑΝΑΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΩΤΣΟΣ
ΚΩΣΤΗΣ ΒΕΛΩΝΗΣ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΛΑΧΟΣ
ΜΠΙΛ ΒΙΟΛΑ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΝΤΙΚΟΣ) ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ
ΚΑΡΛΟΣ ΓΚΑΡΑΪΚΟΑ
ΚΕΝΤΕΛ ΓΚIΡΣ
ΔΑΝΙΗΛ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΙΒΑΣ
ΧΑΡΙΣ ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑ
ΚΟΚΕΝ ΕΡΓΚΟΥΝ
ΕΙΡΗΝΗ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
ΕΜΙΛΙ ΖΑΣΙΡ
ΘΟΔΩΡΟΣ, γλύπτης
ΒΛΑΣΗΣ ΚΑΝΙΑΡΗΣ
ΓΚΙΟΥΛΣΟΥΝ ΚΑΡΑΜΟΥΣΤΑΦΑ
ΝΙΚΟΣ ΚΕΣΣΑΝΛΗΣ
ΠΙΟΤΡ ΚΟΒΑΛΣΚΙ
ΓΙΟΖΕΦ ΚΟΣΟΥΤ
ΚΙΜΣΟΥΤΖΑ
ΠΑΝΟΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΔΗΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΝΕΛΛΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΟΓΚΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΠΠΑΣ
ΑΝΖ ΛΕΤΣΙΑ
ΜΑΡΙΑ ΛΟΪΖΙΔΟΥ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΛΗΣ
ΣΤΑΘΗΣ ΛOΓΟΘΕΤΗΣ
ΝΤΑΝΙ ΜΑΤΕΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΙΧΑΣ
ΜΠΕΡΤΙΓ ΜΠΑΚ
ΛΙΝΤΑ ΜΠΕΝΓΛΙΣ
ΑΝΤΡΕΑ ΜΠΑΟΥΕΡΣ
ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΑΜΠΟΥΣΗΣ
ΧΡΟΝΗΣ ΜΠΟΤΣΟΓΛΟΥ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΤΕΑΣ
ΑΝΤΑΜ ΜΠΡΟΥΜΠΕΡΓΚ ΚΑΙ ΟΛΙΒΕΡ ΣΑΝΑΡΙΝ
ΝΙΚΟΣ ΝΑΥΡΙΔΗΣ
ΜΠΙΑ ΝΤΑΒΟΥ
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΞΑΓΟΡΑΡΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΟΣ
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΑΙΜΙΛΙΑ ΠΑΠΑΦΙΛΙΠΠΟΥ
ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΗΛΙΑΚΗΣ
ΝΙΝΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΡΕΝΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
ΝΑΥΣΙΚΑ ΠΑΣΤΡΑ
ΠΑΥΛΟΣ
ΠΕΝΤΡΟ ΚΑΜΠΡΙΤΑ ΡΕΪΣ
ΓΟΥΑΛΙΝΤ ΡΑΑΝΤ
ΟΛΙΒΕΡ ΡΕΣΛΕΡ
ΛΟΥΚΑΣ ΣΑΜΑΡΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΠΟΥΝΤΖΗΣ
ΑΛΑΝ ΣΕΚΟΥΛΑ
ΑΣΠΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΥΛΑΚΟΣ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΣΟΥΛΟΥ
ΤΑΚΙΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΑΜΟΥΡΑΝΗΣ
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΟΤΣΙΚΑΣ
ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΟΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΟΚΛΗΣ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΣΙΒΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΤΕΛΙΟΣ ΦΑΪΤΑΚΗΣ
ΓΙΑΝ ΦΑΜΠΡ
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΧΑΝΔΡΗΣ
ΤΖΟΑΝΑ ΧΑΤΖΗΘΩΜΑΣ ΚΑΙ ΖΟΡΕΪΓΕ ΧΑΛΙΛ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗΣ
ΜΟΝΑ ΧΑΤΟΥΜ
ΓΚΑΡΙ ΧΙΛ
ΧΡΥΣΑ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΨΥΧΟΠΑΙΔΗΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΨΥΧΟΥΛΗΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΓΓΕΛΙΔΑΚΗΣ
ΑΛΕΞΗΣ ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ
ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΗΘΕΙΝΟΣ
ΤΖΑΝΙΝ ΑΝΤΟΝΙ
ΣΤΗΒΕΝ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ
ΕΥΓΕΝΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΡΓΙΑΝΑΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΩΤΣΟΣ
ΚΩΣΤΗΣ ΒΕΛΩΝΗΣ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΛΑΧΟΣ
ΜΠΙΛ ΒΙΟΛΑ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΝΤΙΚΟΣ) ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ
ΚΑΡΛΟΣ ΓΚΑΡΑΪΚΟΑ
ΚΕΝΤΕΛ ΓΚIΡΣ
ΔΑΝΙΗΛ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΙΒΑΣ
ΧΑΡΙΣ ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑ
ΚΟΚΕΝ ΕΡΓΚΟΥΝ
ΕΙΡΗΝΗ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
ΕΜΙΛΙ ΖΑΣΙΡ
ΘΟΔΩΡΟΣ, γλύπτης
ΒΛΑΣΗΣ ΚΑΝΙΑΡΗΣ
ΓΚΙΟΥΛΣΟΥΝ ΚΑΡΑΜΟΥΣΤΑΦΑ
ΝΙΚΟΣ ΚΕΣΣΑΝΛΗΣ
ΠΙΟΤΡ ΚΟΒΑΛΣΚΙ
ΓΙΟΖΕΦ ΚΟΣΟΥΤ
ΚΙΜΣΟΥΤΖΑ
ΠΑΝΟΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΔΗΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΝΕΛΛΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΟΓΚΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΠΠΑΣ
ΑΝΖ ΛΕΤΣΙΑ
ΜΑΡΙΑ ΛΟΪΖΙΔΟΥ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΛΗΣ
ΣΤΑΘΗΣ ΛOΓΟΘΕΤΗΣ
ΝΤΑΝΙ ΜΑΤΕΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΙΧΑΣ
ΜΠΕΡΤΙΓ ΜΠΑΚ
ΛΙΝΤΑ ΜΠΕΝΓΛΙΣ
ΑΝΤΡΕΑ ΜΠΑΟΥΕΡΣ
ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΑΜΠΟΥΣΗΣ
ΧΡΟΝΗΣ ΜΠΟΤΣΟΓΛΟΥ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΤΕΑΣ
ΑΝΤΑΜ ΜΠΡΟΥΜΠΕΡΓΚ ΚΑΙ ΟΛΙΒΕΡ ΣΑΝΑΡΙΝ
ΝΙΚΟΣ ΝΑΥΡΙΔΗΣ
ΜΠΙΑ ΝΤΑΒΟΥ
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΞΑΓΟΡΑΡΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΟΣ
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΑΙΜΙΛΙΑ ΠΑΠΑΦΙΛΙΠΠΟΥ
ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΗΛΙΑΚΗΣ
ΝΙΝΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΡΕΝΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
ΝΑΥΣΙΚΑ ΠΑΣΤΡΑ
ΠΑΥΛΟΣ
ΠΕΝΤΡΟ ΚΑΜΠΡΙΤΑ ΡΕΪΣ
ΓΟΥΑΛΙΝΤ ΡΑΑΝΤ
ΟΛΙΒΕΡ ΡΕΣΛΕΡ
ΛΟΥΚΑΣ ΣΑΜΑΡΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΠΟΥΝΤΖΗΣ
ΑΛΑΝ ΣΕΚΟΥΛΑ
ΑΣΠΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΥΛΑΚΟΣ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΣΟΥΛΟΥ
ΤΑΚΙΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΑΜΟΥΡΑΝΗΣ
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΟΤΣΙΚΑΣ
ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΟΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΟΚΛΗΣ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΣΙΒΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΤΕΛΙΟΣ ΦΑΪΤΑΚΗΣ
ΓΙΑΝ ΦΑΜΠΡ
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΧΑΝΔΡΗΣ
ΤΖΟΑΝΑ ΧΑΤΖΗΘΩΜΑΣ ΚΑΙ ΖΟΡΕΪΓΕ ΧΑΛΙΛ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗΣ
ΜΟΝΑ ΧΑΤΟΥΜ
ΓΚΑΡΙ ΧΙΛ
ΧΡΥΣΑ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΨΥΧΟΠΑΙΔΗΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΨΥΧΟΥΛΗΣ
documenta 14
Στις 10 Ιουνίου, η documenta 14 εγκαινιάζει την έκθεσή της στο Κάσελ. Εκτείνεται σε όλη την πόλη, σε περισσότερα από 30 διαφορετικά σημεία, δημόσιους φορείς, πλατείες, κινηματογράφους και πανεπιστημιακά κτίρια, όπου περισσότεροι από 160 καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο θα δείξουν έργα τους που δημιουργήθηκαν ειδικά για την documenta 14.
Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Adam Szymczyk προτείνει στους επισκέπτες της documenta 14 στο Κάσελ να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη διαδρομή. Η διαδρομή αυτή ξεκινάει από τον Πρώην Υπόγειο Σιδηροδρομικό Σταθμό (KulturBahnhof) και εκτείνεται προς την περιοχή του Νόρντσταντ μέσω της πλατείας Friedrichsplatz, συνεχίζοντας νότια προς το Torwache, την ημιτελή πύλη της πόλης.
Δείτε τη συνολική πορεία καθώς και πληροφορίες για τους εκθεσιακούς χώρους στον ιστότοπο της documenta 14. Πληροφορίες για το εναρκτήριο πρόγραμμα της documenta 14 στο Κάσελ θα βρείτε εδώ
Οι κύριοι εκθεσιακοί χώροι θα είναι ανοιχτοί από τις 10 π.μ. έως τις 8 μ.μ. Τα εισιτήρια διατίθενται διαδικτυακά μέσω της ιστοσελίδας της documenta 14 και μετά τις 10 Ιουνίου από τα καταστήματα της documenta 14 στα σημεία Friedrichsplatz, documenta Halle, Neue Galerie, και Neue Neue Galerie. Περισσότερες πληροφορίες για τα εισιτήρια θα βρείτε στον ιστότοπο της documenta 14.
Πληροφοριακό υλικό σχετικά με την documenta 14 και το καθημερινό πρόγραμμα εκδηλώσεων διατίθεται στα Κέντρα Τύπου και Πληροφοριών στην οδό Μουρούζη 16 στην Αθήνα και Friedrichsplatz 4 στο Κάσελ, αλλά και μέσω της εφημερίδας της documenta 14, με τίτλο Public Paper, η οποία διανέμεται δωρεάν σε όλους τους εκθεσιακούς χώρους.
Η έκθεση της documenta 14 στην Αθήνα άνοιξε στις 8 Απριλίου και θα διαρκέσει έως τις 16 Ιουλίου 2017.
Fridericianum
Friedrichsplatz 18
34117 Κάσελ
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)
Λεωφ. Καλλιρρόης & Αμβρ. Φραντζή (πρώην εργοστάσιο Φιξ)
Aθήνα, 117 43
Στις 10 Ιουνίου, η documenta 14 εγκαινιάζει την έκθεσή της στο Κάσελ. Εκτείνεται σε όλη την πόλη, σε περισσότερα από 30 διαφορετικά σημεία, δημόσιους φορείς, πλατείες, κινηματογράφους και πανεπιστημιακά κτίρια, όπου περισσότεροι από 160 καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο θα δείξουν έργα τους που δημιουργήθηκαν ειδικά για την documenta 14.
Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Adam Szymczyk προτείνει στους επισκέπτες της documenta 14 στο Κάσελ να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη διαδρομή. Η διαδρομή αυτή ξεκινάει από τον Πρώην Υπόγειο Σιδηροδρομικό Σταθμό (KulturBahnhof) και εκτείνεται προς την περιοχή του Νόρντσταντ μέσω της πλατείας Friedrichsplatz, συνεχίζοντας νότια προς το Torwache, την ημιτελή πύλη της πόλης.
Δείτε τη συνολική πορεία καθώς και πληροφορίες για τους εκθεσιακούς χώρους στον ιστότοπο της documenta 14. Πληροφορίες για το εναρκτήριο πρόγραμμα της documenta 14 στο Κάσελ θα βρείτε εδώ
Οι κύριοι εκθεσιακοί χώροι θα είναι ανοιχτοί από τις 10 π.μ. έως τις 8 μ.μ. Τα εισιτήρια διατίθενται διαδικτυακά μέσω της ιστοσελίδας της documenta 14 και μετά τις 10 Ιουνίου από τα καταστήματα της documenta 14 στα σημεία Friedrichsplatz, documenta Halle, Neue Galerie, και Neue Neue Galerie. Περισσότερες πληροφορίες για τα εισιτήρια θα βρείτε στον ιστότοπο της documenta 14.
Πληροφοριακό υλικό σχετικά με την documenta 14 και το καθημερινό πρόγραμμα εκδηλώσεων διατίθεται στα Κέντρα Τύπου και Πληροφοριών στην οδό Μουρούζη 16 στην Αθήνα και Friedrichsplatz 4 στο Κάσελ, αλλά και μέσω της εφημερίδας της documenta 14, με τίτλο Public Paper, η οποία διανέμεται δωρεάν σε όλους τους εκθεσιακούς χώρους.
Η έκθεση της documenta 14 στην Αθήνα άνοιξε στις 8 Απριλίου και θα διαρκέσει έως τις 16 Ιουλίου 2017.
Fridericianum
Friedrichsplatz 18
34117 Κάσελ
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)
Λεωφ. Καλλιρρόης & Αμβρ. Φραντζή (πρώην εργοστάσιο Φιξ)
Aθήνα, 117 43
Μπιλ Βιόλα, Η σχεδία, 2004, Φωτογραφία:Nils Klinger
Text in English:
As
documenta 14 continues its journey in Athens, having the National
Museum of Contemporary Art (EMST) as its main exhibition venue, an
important part of the EMST collection travels to Germany, to be part
of documenta 14 program in Kassel (10/6-17/9/17). The exhibition
ANTIDORON.
The EMST Collection
will occupy the whole emblematic building of Fridericianum. It
comprises 82 artists and 180 works and it is curated by the Director
of EMST, Mrs. Katerina Koskina, supported by Stamatis Schizakis and
Tina Pandi, Assistant Curators and Iro Nikolakea in the Architectural
design. It is presented in the framework of the Museum’s series
EMST
in the World.
The exhibition at the Fridericianum marks the first time that the most part of the EMST collection is presented outside Greece, through a double relocation that renders EMST’s home, one of the main venues of documenta 14 in Athens, and the Fridericianum, traditionally the centerpiece of a documenta, the temporary home of EMST’s collection.
EMST began creating its collection in 2000. Its acquisitions now include more than 1,100 works by Greek and international artists from the 1960s onward. The exhibition ANTIDORON. The EMST Collection is an adapted version of the extensive museological study that will be displayed in full at the EMST spaces. Presented in the Fridericianum, the birthplace of documenta and the first public museum in Europe, the exhibition deals with issues of border crossings, diasporas, cultural exchange, existential quests, and mythologies, as well as personal and collective memories. Additionally, the Fridericianum’s brief tenure as Germany’s first parliamentary building makes it the most appropriate venue in which to show the works of several artists, active during the troubled postwar era and the ensuing decades of political upheaval and revolutionary re-imagination of society.
While the presentation of the collection maintains its international scope, it also emphasizes the presence of pioneering Greek artists, highlighting and revisiting their national and international journeys.
The title embodies the mutual respect of both institutions, documenta 14 and EMST independently of their diverse commitments and missions, to discourse and to reinterpret essential issues and visual language. It deals with concepts such as trading, exchanging, sharing, giving and offering Antidoron (αντίδωρον, literally the return of a gift) or Antidanion (αντιδάνειo, the return of a loan either linguistic, cultural, or financial). The prefix “anti” reveals a distinct position and consequently a view, not necessarily opposed to, but departing from a different point in order to communicate, to argue, to bridge, to converge, and to accept each other’s’ stances.
Until September 17, Fridericianum in Kassel becomes EMST’s contemporary home in Germany, and ANTIDORON, a gift in return – when translated – symbolizing the shared benefits of this collaboration.
The exhibition at the Fridericianum marks the first time that the most part of the EMST collection is presented outside Greece, through a double relocation that renders EMST’s home, one of the main venues of documenta 14 in Athens, and the Fridericianum, traditionally the centerpiece of a documenta, the temporary home of EMST’s collection.
EMST began creating its collection in 2000. Its acquisitions now include more than 1,100 works by Greek and international artists from the 1960s onward. The exhibition ANTIDORON. The EMST Collection is an adapted version of the extensive museological study that will be displayed in full at the EMST spaces. Presented in the Fridericianum, the birthplace of documenta and the first public museum in Europe, the exhibition deals with issues of border crossings, diasporas, cultural exchange, existential quests, and mythologies, as well as personal and collective memories. Additionally, the Fridericianum’s brief tenure as Germany’s first parliamentary building makes it the most appropriate venue in which to show the works of several artists, active during the troubled postwar era and the ensuing decades of political upheaval and revolutionary re-imagination of society.
While the presentation of the collection maintains its international scope, it also emphasizes the presence of pioneering Greek artists, highlighting and revisiting their national and international journeys.
The title embodies the mutual respect of both institutions, documenta 14 and EMST independently of their diverse commitments and missions, to discourse and to reinterpret essential issues and visual language. It deals with concepts such as trading, exchanging, sharing, giving and offering Antidoron (αντίδωρον, literally the return of a gift) or Antidanion (αντιδάνειo, the return of a loan either linguistic, cultural, or financial). The prefix “anti” reveals a distinct position and consequently a view, not necessarily opposed to, but departing from a different point in order to communicate, to argue, to bridge, to converge, and to accept each other’s’ stances.
Until September 17, Fridericianum in Kassel becomes EMST’s contemporary home in Germany, and ANTIDORON, a gift in return – when translated – symbolizing the shared benefits of this collaboration.
Μόνα Χατούμ, Fix it, 2004, Φωτογραφία:Nils Klinger
PREVIEW - ΜΠΛΕ
ΜΠΛΕ
– ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΤΣΑΤΣΟΥ
20
ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΛΕ
ΒΕΑΚΕΙΟ
ΘΕΑΤΡΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ
1 ΙΟΥΛΙΟΥ
9.30
μ.μ
Eνα
από τα πιο δυναμικά rock
συγκροτήματα οι Μπλε
και η Θεοδοσία
Τσάτσου,
συμπράττουν
σε μια επετειακή συναυλία, για τα 20
χρόνια της μπάντας, η οποία θα
πραγματοποιηθεί στο Βεάκειο θέατρο,
την 1η
Ιουλίου.
Οι
ΜΠΛΕ - ο Γιώργος Παπαποστόλου (μουσική),
ο Γιώργος Παρώδης (στίχοι), η Τζώρτζια
Κεφαλά (φωνή) και η ΝατάσαΑλεξίου (βιολί)
- συναντούν την Θεοδοσία Τσάτσου!
Δεκέμβριος του 1996 και οι ΜΠΛΕ εμφανίζονται στη δισκογραφία με το πρώτο τους album με τίτλο ‘ENOXEΣ’. Τραγουδίστρια του γκρουπ η Θεοδοσία Τσάτσου.
Ενάμιση χρόνο μετά η Θεοδοσία ξεκινάει το δικό της προσωπικό μουσικό ταξίδι και στους ΜΠΛΕ τα ηνία στη φωνή αναλαμβάνει η Τζώρτζια έως και σήμερα.
Ο χρόνος κυλάει. Η μουσική απρόσμενη πάντα δημιουργεί πολλές φορές τους δικούς της δρόμους και κανείς δεν ξέρει αν και πότε, αυτοί οι δρόμοι κάποτε θα συναντηθούν..
Καλοκαίρι του 2017 και οι ΜΠΛΕ «συναντούν» τη Θεοδοσία Τσάτσου στη γιορτινή συναυλία για τα 20 χρόνια των ΜΠΛΕ, που γίνεται το έναυσμα για μια σειρά κοινών συναυλιών το 2017 σε Ελλάδα και Κύπρο !
Δεκέμβριος του 1996 και οι ΜΠΛΕ εμφανίζονται στη δισκογραφία με το πρώτο τους album με τίτλο ‘ENOXEΣ’. Τραγουδίστρια του γκρουπ η Θεοδοσία Τσάτσου.
Ενάμιση χρόνο μετά η Θεοδοσία ξεκινάει το δικό της προσωπικό μουσικό ταξίδι και στους ΜΠΛΕ τα ηνία στη φωνή αναλαμβάνει η Τζώρτζια έως και σήμερα.
Ο χρόνος κυλάει. Η μουσική απρόσμενη πάντα δημιουργεί πολλές φορές τους δικούς της δρόμους και κανείς δεν ξέρει αν και πότε, αυτοί οι δρόμοι κάποτε θα συναντηθούν..
Καλοκαίρι του 2017 και οι ΜΠΛΕ «συναντούν» τη Θεοδοσία Τσάτσου στη γιορτινή συναυλία για τα 20 χρόνια των ΜΠΛΕ, που γίνεται το έναυσμα για μια σειρά κοινών συναυλιών το 2017 σε Ελλάδα και Κύπρο !
Μαζί
τους οι μουσικοί: Πάνος Παπάζογλου
(κιθάρα), Χρήστος Κουτσούρης (τύμπανα),
Διαμαντής Καραγιαννακίδης (πλήκτρα)
και Χρήστος Κλάρος (μπάσο).
Subscribe to:
Posts (Atom)



















